Dr. Ahmed Yusuf
Me afrimin e fundit të agresionit izraelit ndaj Gazës, skena politike si në entitetin sionist ashtu edhe në Gaza qëndron mbi zjarr të hapur. Faza e ardhshme pritet të sjellë ndryshime të mëdha në të dyja frontet – izraelit dhe palestinez. Luftimet që kanë vazhduar për gati dy vjet nuk ishin thjesht një përplasje ushtarake, por një përballje ekzistenciale që zbuloi plagët e projektit sionist dhe njëkohësisht kufijtë e forcës së rezistencës.
Në anën izraelite, Beniamin Netanjahu do të përballet me pyetje të rënda dhe llogaridhënie të vonuara – nga dosjet e korrupsionit që e ndjekin në gjykata, deri te dështimi për të arritur objektivat që u premtoi zgjedhësve.
Opozita izraelite madje edhe zëra nga kampi i tij politik e akuzon se ka tepruar në luftën e shfarosjes kundër Gazës, se është nënshtruar ndaj presionit të ekstremit të djathtë fetar dhe kolonëve fanatikë, duke e çuar Izraelin në izolim ndërkombëtar dhe duke shkatërruar imazhin e tij moral para botës.
Aventura e tij ushtarake ka sjellë rritje të krizës ekonomike, valë emigrimi të kundërt të hebrenjve, dhe rrëzim të besimit te një udhëheqje që duket më shumë rob i etjes për mbijetesë politike sesa i përkushtuar ndaj interesave të shtetit dhe sigurisë kombëtare.
Ndoshta fundi i luftës do të jetë fillimi i fundit politik të Netanjahut, sepse çdo shenjë tregon se ai po ecën drejt gjyqeve të ashpra dhe se pas luftës asgjë nuk do të jetë si më parë – ku shpatat e akuzave do t’i vijnë jo vetëm nga kundërshtarët, por edhe nga aleatët.
Nga ana tjetër, lëvizja Hamas përballet me sfida të rënda.
Mes katastrofës humanitare që goditi Gazën dhe zemërimit që po rritet në kampet e zhvendosjes, Hamas e gjen veten të detyruar të rishqyrtojë tërësisht opsionet e saj politike, sidomos pas shenjave se mund të pranojë propozimin amerikan për ristrukturimin e administrimit të Gazës në një format që nuk e mban më në qeverisje të drejtpërdrejtë.
Kjo prirje që disa e shohin si pragmatizëm të domosdoshëm për të lehtësuar vuajtjet e popullit shihet nga shumë analistë si “akt dorëzimi politik” që mund të dëmtojë çështjen palestineze në plan afatgjatë, pasi nuk përfshin asnjë zgjidhje të qartë për shtetin palestinez dhe në thelb kërkon çarmatimin e rezistencës e dobësimin e Hamasit si forcë politike dhe ushtarake, në këmbim të premtimeve të paqarta për rindërtim dhe hapje ekonomike.
Megjithatë, historia na mëson se lëvizjet e rezistencës, në momente vendimtare, mund të shndërrohen në forca politike që mbartin projektin e tyre kombëtar me mjete të tjera.
Ndoshta Hamas sot është në prag të një transformimi të tillë – mund të kalojë në një rol të ri brenda sistemit politik palestinez, në kuadër të bashkëpunimit kombëtar dhe kornizës së Organizatës për Çlirimin e Palestinës, duke adoptuar një qasje politike më paqësore, që shfrytëzon njohjet ndërkombëtare gjithnjë në rritje të shtetit palestinez.
Në të kundërt, rënia e Netanjahut nuk do të jetë thjesht fund i një lideri apo krimineli lufte, por fund i një epoke të tërë në politikën izraelite një epokë që ndërtoi lavdinë e saj mbi urrejtjen, racizmin dhe shkatërrimin, dhe që tani përfundon në izolim moral dhe politik mbytës.
Ndërsa Hamas, pavarësisht plagëve dhe rrënojave, mund të ketë një mundësi historike për të ridimensionuar rolin e saj në projektin e çlirimit kombëtar, duke u frymëzuar nga përvoja të suksesshme si ajo e Afrikës së Jugut, ku lufta e armatosur u shndërrua në betejë politike që solli liri dhe barazi pa hequr dorë nga dinjiteti dhe të drejtat historike.
Përfundimi:
Kjo luftë me gjithë dhimbjen dhe tragjedinë e saj mund të jetë momenti i lindjes së një epoke të re.
Netanjahu po ecën drejt burgut dhe fundit të tij politik, ndërsa Hamas po hyn në një fazë transformimi të thellë, që mund ta riformësojë pozicionin e saj në sistemin kombëtar palestinez.
Prandaj, pyetja e vërtetë pas pushimit të luftimeve nuk është:
“Kush fitoi ushtarakisht?”
Por: “Kush do të përcaktojë të ardhmen e kujt?”
Sepse ndoshta rezistenca, pavarësisht rrënojave dhe gjakut, është ajo që do të përcaktojë pamjen e botës pas Netanjahut dhe do t’i rikthejë njerëzimit kuptimin e vërtetë të forcës dhe të drejtës në një tokë që kurrë s’e njohu nënshtrimin.
