nga Dr. Adham Sharkavi
E di – lapsi, sado i mprehtë, nuk arrin kurrë ta prekë gjuhën e pushkës; dhe boja, sado e mençur në fjalë, duket e brishtë në prani të gjakut. Megjithatë, ka fjalë që digjen në gjoks dhe duan të dalin. Ashtu siç tha Gassan Kanafani: “Gjithë fjalët tona janë vetëm zëvendësim i zhurmshëm për mungesën e pushkës.”
E pra, këto janë fjalët e mia për ju — o njerëzit e Gazës, o kurora e kokave.
Një fitore që i paraprin fundit të saj
Kjo është beteja e parë në histori ku rezultati i saj është i njohur që para fundit.
Lum ju për këtë fitore që nuk do ta zbehë koha, sado të zgjasë beteja! Ju keni çuar plasaritje në shpirtin e entitetit pushtues, një çarje që nuk do të mbyllet kurrë.
Keni ngulur gozhdën e fundit në arkivolin e tiranisë, dhe i keni rikthyer një populli të tërë frymën e nderit, si fryma e ringjalljes që thërret: “Çohuni!”.
Ju mbollët tek ne ndjenja krenarie që ndoshta as vetë s’i njihni.
Si zogjtë që nuk e dinë çfarë ndodh në zemrat e atyre që i dëgjojnë, si trëndafili që s’mund ta nuhasë aromën e vet.
Të zgjedhurit e Zotit
Zoti nuk zgjedh për betejat e Tij më të pastra, veçse ushtarët më të pastruar nga çdo ndyrësi.
Ju jeni ata që Zoti i ka zgjedhur – robërit e Tij që i dërgoi mbi ata që bënë padrejtësi, si ndëshkim i merituar.
Profeti ﷺ ka thënë: “Më i miri post i rojes është në Ashkelon.” – dhe ne e pamë atë post të ringjallej me brigadat tuaja që e përqafuan me gjak e nder.
Mjafton për ju nderi i madh që jeni përkthimi i ajetit të Librit dhe realizimi i premtimit profetik.
Ju na jepni forcë dhe bindje se ky besim është i vërtetë, se nuk ka fitues përveç Zotit, dhe se ju jeni njerëzit e Tij të përzgjedhur.
Dhimbja që provon madhështinë
E dimë, o bijtë e Gazës, se jeni njerëz si ne.
E dimë se lufta djeg, se bombat e shkulën gjumin nga sytë tuaj, se shpërngulja e çoi trupin në rrugë dhe se humbja e të dashurve është mërgimi më i thellë.
Por Zoti nuk vendos fryte në degë që s’mund t’i mbajë, dhe nuk i ngarkon njeriut më shumë sesa mund të durojë.
Nëse ju lëndoheni, edhe ata që ju luftojnë ndjejnë dhimbje – vetëm se ju keni kauzën e drejtësisë, ndërsa ata barrën e krimit.
Nuk ka fuqizim pa provë, as siguri pa frikë.
Në hendekun e parë të historisë – në betejën e Hendekut – zemrat e sahabëve arritën në fyt. Armiku i jashtëm dhe tradhtia e brendshme u bashkuan kundër tyre, dhe të gjithë besuan se ishin ditët e fundit të Islamit.
Por dhjetë vjet më vonë, ata njësoj njerëz pushtuan Romën dhe Persinë.
Rruga drejt Aksasë
Ju sot po shtroni rrugën drejt Xhamisë Al-Aksa.
Pasha Zotin, nuk janë më shumë se disa vite – më pak se numri i gishtave në një dorë – dhe ne do të falim aty, në Aksan e çliruar, falë Zotit, pastaj falë qëndresës suaj.
⸻
Nuk jeni vetëm
Edhe nëse duket ndryshe, ju nuk jeni vetëm.
Prapa jush qëndron një ummet që vlon, një gjigant që për një kohë të gjatë ka qenë i mbyllur në shishen e tij, por që tani është zgjuar nga krenaria dhe malli për epokat e lavdisë.
Zoti, me mëshirën e Tij, do ta ndryshojë gjendjen — sepse kështu është premtimi i Tij.
Nëse ushtritë ju lanë, popujt ju nderuan; nëse avionët nuk ju mbrojtën, lutjet e miliona zemrave ju rrethojnë.
A nuk jeni ju ata që qëndroni mbi të vërtetën në Jeruzalem dhe rrethinat e tij?
A nuk jeni ju të lajmëruarit për sprova, por edhe të përgëzuarit për qëndresë derisa t’ju vijë urdhri i Zotit?
Uroj që gjaku juaj të jetë dritë për këtë botë të verbër.
Zoti e pranoftë qëndresën tuaj dhe ju nderoftë me paqen e Tij.
Ju përqafoj këmbët para se të prek kokën tuaj.
Paqe mbi ju, o bijtë e nderit.
