Kritikat ndaj qeverisë izraelite dhe fushatës ushtarake në Gaza po vijnë gjithnjë e më shpesh nga brenda vetë shoqërisë izraelite. Ish-gjenerali Is’hak Brik, në një artikull të botuar në Maariv, paralajmëron për “pasoja të rënda” nëse pushtimi i Gazës vazhdon në trajtën aktuale.
Ai liston një varg rreziqesh që shkojnë nga humbjet e mëdha në radhët e ushtrisë, vdekja e pengjeve në tunele dhe pamundësia për ta çrrënjosur Hamasin, deri tek tërheqja e detyruar dhe e turpshme nga territori – një skenar i ngjashëm me atë që ndodhi në vitin 2000, kur Izraeli u tërhoq nga Libani Jugor pa marrëveshje dhe pa fitore të qartë. Ajo tërheqje u lexua si fitore historike e Hezbollahut dhe hapi rrugë për forcimin e boshtit të rezistencës në rajon. Sot, Brik paralajmëron se një përsëritje e ngjashme në Gaza do të kishte pasoja edhe më të rënda, duke e shndërruar Hamasin nga një aktor i rrethuar në një fitimtar politik e moral.
Ekonomia dhe izolimi ndërkombëtar
Përtej aspektit ushtarak, Brik nënvizon goditjen e madhe që pritet mbi ekonominë izraelite. Kostoja e gjatë e luftës, shpenzimet e jashtëzakonshme dhe dëmet e vazhdueshme pritet të rëndojnë mbi një buxhet tashmë të tendosur. Ai paralajmëron gjithashtu se imazhi ndërkombëtar i Izraelit po rrënohet me shpejtësi: vendi shihet gjithnjë e më tepër si një “shtet i përbuzur”, i ekspozuar ndaj bojkotit kulturor, ekonomik dhe ndaj një embargoje të mundshme të armëve – diçka që do të ishte goditje strategjike në një rajon ku balanca e fuqisë ushtarake është vendimtare.
Kriza e ushtrisë në terren
Në këtë kuadër, raportimet e Yisrael Hayom e bëjnë edhe më dramatike panoramën. Ushtarët izraelitë në Gaza raportojnë për temperatura ekstreme – deri në 60°C – brenda automjeteve të blinduara, për shkak të prishjes së sistemeve të kondicionimit. Kjo situatë i vendos ata para tri alternativave absurde: të vdesin nga nxehtësia, të luftojnë me mjetet e hapura duke u ekspozuar ndaj sulmeve, ose të tërhiqen nga beteja. Një tablo që shfaq jo vetëm paaftësinë teknike, por edhe demoralizimin në rritje të forcave në terren.
Nga Libani në Gaza: një spirale e njohur
Historia duket se po përsëritet. Në vitin 1982, Izraeli hyri në Liban me synimin për të shkatërruar PLO-në dhe për të instaluar një rend të ri rajonal. Rezultati ishte një pushtim i gjatë, humbje të mëdha njerëzore, kriza të brendshme dhe në fund një tërheqje e detyruar. Në vitin 2000, largimi i papritur nga Libani Jugor shënoi një kapitull të ri të dobësisë strategjike izraelite, ku ushtria më e fuqishme e rajonit u tërhoq pa kushte, duke lënë pas një vakum që u mbush nga Hezbollahu.
Sot, Gaza paraqet të njëjtën dilemë. Ashtu si në Liban, synimi për “shkatërrimin e armikut” duket i paarritshëm, ndërsa kostoja ushtarake, ekonomike dhe morale është shumë e lartë. Për më tepër, ndryshe nga vitet 1980 apo 2000, Izraeli sot përballet edhe me një opinion publik ndërkombëtar shumë më kritik dhe me një aleancë globale që nuk është më e gatshme të pranojë sjelljen e tij pa pasoja.
Konkluzioni
Analizat e vetë mediave izraelite tregojnë se qeveria e Tel Avivit po e çon vendin drejt një rruge pa krye. Lufta në Gaza, në vend që të sigurojë “fitoren strategjike”, po rrezikon ta thellojë krizën në të gjitha nivelet: ushtarak, politik, ekonomik dhe diplomatik. Siç thotë Brik, qeveria vepron në mënyrë të çrregullt, të pakoordinuar dhe të shkëputur nga realiteti. Nëse historia e Libanit shërben si mësim, atëherë Izraeli rrezikon të përfundojë sërish në një tërheqje të detyruar, duke i lënë kundërshtarët më të fortë se kurrë.
