Në lagjen popullore Sabra, në jug të qytetit të Gazës, lindi një fëmijë refugjat i zhvendosur në kamp nga Be’er Sheva e braktisur. Nëna e tij nuk e dinte se britma e lindjes së tij në shkurt të vitit 1977 do të bëhej një ditë shkëndijë përballë padrejtësisë dhe një pikë kthese në historinë e rezistencës.
As‘adi u rrit me zërat e ezanit dhe lajmet për ofensiva ushtarake, me kujtimin e një atdheu që nuk e kishte parë kurrë me sytë e tij, por që e mbante thellë në zemër. Nuk ishte si moshatarët e tij: i qetë në sjellje, serioz në vështrim, i devotshëm dhe i përkushtuar – por në brendësi të tij përvëlonte një vullkan që kërkonte rrugë për të shpërthyer përballë pushtimit.
⸻
Nga gjykatat në llogore
As‘adi u diplomua në Fakultetin e Jurisprudencës në Universitetin Al-Azhar dhe punoi në prokurori dhe në sistemin gjyqësor. Por midis librave të ligjit dhe fjalimeve për drejtësi, kuptoi se Palestina nuk çlirohet me fjalime ligjore, dhe se drejtësia nën çizmen e pushtuesit nuk rikthehet përveçse me pushkë. Kështu ai zgjodhi të braktiste mantelin e gjyqtarit dhe të vishte keffiyeh-n e luftëtarit.
⸻
Lindja e batalionit
Me shpërthimin e Intifadës së Al-Aksas në vitin 2000, As‘adi u shndërrua nga një njeri ligji në një njeri të rezistencës. Kjo ndodhi në bashkëpunim me vëllain e tij dëshmor, Omer Abu Sharia, dhe një grup luftëtarësh të bashkuar nga një ide: “Nuk do ta lëmë armën derisa toka të kthehet.”
Ata themeluan një batalion që mori emrin “Muxhahidët”, që më vonë u shndërrua në “Brigadat e Muxhahidëve”, e më pas në një organizatë të plotë: Lëvizja Palestinase e Muxhahidëve. Pas rënies dëshmor të Omerit në vitin 2007, As‘adi mori drejtimin – jo si një lider politik pas zyrave, por si një komandant në terren, që hapte vetë tunelet e luftës, shkruante deklaratat me dorën e tij dhe ngushëllonte familjet e dëshmorëve me fjalë besnikërie.
⸻
Njeriu që i shpëtoi vdekjes disa herë
Pushtuesi izraelit tentoi ta vriste katër herë. Rasti më i rëndësishëm ndodhi në vitin 2008, kur ai u plagos rëndë në një sulm ajror që e goditi gjatë një takimi në terren. Por ai doli nga rrënojat, mjekoi plagët dhe u rikthye më i vendosur se kurrë. Këto nuk qenë plagët e vetme – ai humbi pesë nga vëllezërit e tij si dëshmorë para “Vërshimit të Aksasë” dhe, gjatë ofensivës së fundit, humbi bashkëshorten, fëmijët, vëllezërit dhe shumë të afërm. Por ai përsëriste gjithmonë:
“Nëse humbim trupat, çdo dëshmor lind me vete një mijë luftëtarë… Ne do të qëndrojmë deri në plumbin e fundit dhe frymën e fundit.”
⸻
Nga Gaza në Bregun Perëndimor dhe territoret e brendshme
Ebu Shejkh nuk njihte kufij në xhihad, dhe gjeografia nuk ishte pengesë për projektin e tij. Ai formoi njësi në Bregun Perëndimor dhe ndihmoi në furnizimin me armë të qyteteve si Hebroni, Tulkaremi dhe Xhenini, përmes rrjeteve të fshehta dhe në koordinim me aktivistë nga brenda territorit të pushtuar, si Shahada Abu Al-Qi’an. Ai nuk e harroi asnjëherë se rezistenca nuk është vetëm një shpërthim apo të shtënat me armë, por një projekt ideologjik dhe intelektual, ndaj punoi për ndërtimin e kuadrove që bartnin idenë dhe luftonin për të, derisa lëvizja e tij e përshkroi si: “mendimtar islam dhe luftëtar i pathyeshëm.”
⸻
Çasti i fundit: bombardimi i familjes… dhe pavdekësia e komandantit
Në mbrëmjen e së shtunës, lagjja në qytetin e Gazës ishte e qetë – derisa u dëgjua sulmi ajror. Nuk ishte vetëm një sulm, por një breshëri predhash që goditi shtëpinë e familjes Abu Sharia. U vra komandanti As‘ad Abu Sharia “Ebu Shejkh”, së bashku me vëllain e tij, udhëheqësin Ahmed “Ebu Palestinë”, dhe dhjetëra nga të afërmit e tij – në një skenë që kujton masakrat ndaj familjeve Dughmesh, Al-Batsh dhe Al-Hindi… por kjo nuk ishte fundi i tregimit.
⸻
Por fillimi i rrëfimit.
Rrëfimi i një njeriu që besonte se xhihadi nuk është një moment zemërimi, por një rrugë e tërë jete. Ai jetoi si dëshmor përpara se të binte dëshmor, dhe eci drejt Zotit të tij duke lënë pas burra që u betuan se nuk do ta ulnin flamurin derisa ai të ngrihet mbi Kudsin e çliruar.
Paqe mbi ty, o Ebu Shejkh – ditën kur linde, ditën kur luftove, ditën kur u bëre dëshmor… dhe ditën kur do të ringjallesh i gjallë.
🟢Këtu mbaroi trupi… dhe nisi pavdekësia.
