1. Artikulli i gazetës suedeze “Aftonbladet” (2009)
Titulli: “Our sons are plundered of their organs”
Autori: Donald Boström
Artikulli që ndezi debatin, i cili pretendon se trupat e palestinezëve janë kthyer pa disa organe.
Mund ta përfshish si referencë për pikënisjen e akuzave.
2. Pranimi i zyrtarit izraelit.
Emri: Dr. Yehuda Hiss, ish-drejtor i Institutit Mjeko-Ligjor Abu Kabir.
Në një intervistë për Channel 2 News në Izrael në vitin 2009, Hiss pranoi se gjatë viteve ’90 merreshin organe pa leje, përfshirë edhe nga palestinezët.
Kjo intervistë u raportua edhe nga BBC dhe Al Jazeera.
3. Reagimi i OKB-së dhe organizatave ndërkombëtare.
Human Rights Watch dhe Amnesty International kanë raportuar për shkelje të të drejtave të njeriut në territoret e pushtuara.
Raportet nuk fokusohen vetëm në organet, por përmendin edhe mungesën e transparencës në trajtimin e trupave dhe kufomave.
4. Libri i Nancy Scheper-Hughes
Titulli: “The Body Brokers: The Global Traffic in Human Organs”
Autorja është antropologe dhe një zë kritik për trafikimin e organeve në nivel global.
Jep kontekst mbi industrinë globale të transplantit dhe shkeljet që ndodhin në zona të paqëndrueshme.
5. E drejta ndërkombëtare
Konventa e OKB-së për të Drejtat e Njeriut
Konventa e Gjenevës (1949) – përfshin mbrojtjen e civilëve në kohë lufte dhe pas vdekjes.
Akuza për Vjedhje Organesh në Kontekstin e Konfliktit Izraelito-Palestinez.
Konflikti midis Izraelit dhe Palestinës përbën një nga sfidat më të mëdha politike, humane dhe morale të shekullit XXI. Brenda këtij konteksti të ndërlikuar, janë ngritur vazhdimisht akuza të rënda për shkelje të të drejtave të njeriut. Një ndër më të debatueshmet është pretendimi se autoritetet izraelite kanë marrë organe nga trupat e palestinezëve pa lejen e familjeve të tyre. Kjo çështje ka ngjallur reagime të ashpra ndërkombëtare, duke ngritur pyetje të mëdha rreth etikës mjekësore, ligjit ndërkombëtar dhe nevojës për hetime të pavarura.
Këto akuza morën vëmendje ndërkombëtare për herë të parë në vitin 2009, kur gazeta suedeze Aftonbladet publikoi një artikull që sugjeronte se trupat e disa palestinezëve, të vrarë nga forcat izraelite, ishin kthyer tek familjet e tyre me mungesë organesh. Artikulli, i mbështetur nga dëshmi të familjarëve dhe banorëve lokalë, ngjalli zemërim në Izrael, i cili i hodhi poshtë menjëherë këto akuza si “antisemitizëm klasik.” Megjithatë, vetëm pak muaj më vonë, një zyrtar izraelit i mjekësisë ligjore pranoi në një intervistë televizive se gjatë viteve 1990 ishin marrë organe nga trupat e palestinezëve, por edhe nga izraelitë, pa pëlqimin paraprak të familjeve. Kjo deklaratë hodhi dritë të re mbi praktika që deri atëherë ishin mohuar zyrtarisht.
Reagimet ndërkombëtare ndaj këtij zhvillimi ishin të përziera. Disa organizata ndërkombëtare për të drejtat e njeriut, përfshirë Human Rights Watch dhe Amnesty International, kërkuan hetime të thelluara dhe të pavarura për të vërtetuar nëse këto raste përbëjnë shkelje të rënda të ligjit ndërkombëtar humanitar. Sakaq, Kombet e Bashkuara theksuan nevojën për transparencë dhe përgjegjësi, veçanërisht në situata ku viktimat janë civilë dhe pjesë e një popullsie të pushtuar.
Nga një këndvështrim etik dhe ligjor, praktika e marrjes së organeve pa pëlqim shkel të gjitha standardet ndërkombëtare të mjekësisë dhe të të drejtave të njeriut. Marrja e organeve kërkon autorizim të qartë nga individi ose familja e tij, veçanërisht në kontekste të ndjeshme siç është një zonë konflikti. Kur këto standarde nuk respektohen, ekziston rreziku serioz që trajtimi i trupave të viktimave të degradojë në një formë moderne të abuzimit dhe përdhosjes së të vdekurve.
Në përfundim, pretendimet për vjedhje organesh nga trupat e palestinezëve përbëjnë një çështje që nuk mund të neglizhohet apo të lihet në harresë. Pavarësisht kundërshtimeve, vetë pranimi i këtyre praktikave nga autoritetet izraelite në një periudhë të caktuar kohore përforcon nevojën për hetime serioze dhe të paanshme. Vetëm përmes drejtësisë dhe transparencës mund të ruhet dinjiteti i viktimave dhe të mbrohet integriteti i ligjit ndërkombëtar. Konflikti nuk duhet të përdoret si justifikim për shkelje të rënda etike, por si një thirrje për përgjegjësi të përbashkët ndaj vlerave njerëzore universale.
