Lexim analitik ekskluziv nga platforma “Çështje Ushtarake”
Politikisht dhe ushtarakisht | Çarje brenda shoqërisë sioniste dhe pranimi i dështimit strategjik në Gaza
Deklaratat dhe sondazhi i publikuar nga gazeta Yedioth Ahronoth në bashkëpunim me Institutin për Studime të Sigurisë Kombëtare (INSS), tregojnë përmasat e krizës së thellë që po përjeton entiteti i okupimit në nivelet ushtarake dhe politike, në dritën e luftës së zgjatur në Gaza që ka hyrë në muajin e 21-të — një luftë që ka dështuar në shumicën e objektivave të saj agresive dhe ka hapur plagë të brendshme që është e vështirë të mbyllen.
⸻
🔻 Së pari: Dilema e rekrutimit
Sipas sondazhit, gati gjysma e publikut izraelit nuk e sheh më shërbimin ushtarak luftarak si një detyrim kombëtar të përbashkët.
• Më shumë se 41% do t’i inkurajonin fëmijët e tyre të refuzojnë shërbimin nëse ultra-ortodoksët (Haredim) lirohen prej tij.
• 45% nuk pranojnë të shërbejnë në njësi luftarake, edhe nëse rekrutohen në ushtri.
📌 Domethënia ushtarake: Kjo tregon për rënien e moralit të frontit të brendshëm, një nga shtyllat kyçe të aftësisë së ushtrisë për të përballuar një luftë të gjatë. Pa një bazë të fortë rekrutimi të bindur për misionin, ushtria humbet legjitimitetin dhe motivimin e saj.
📌 Domethënia politike: Kjo reflekton thellësinë e përçarjes brenda shoqërisë sioniste — një përçarje që nuk ndalet te politika, por prek edhe themelet e kontratës ushtarake-shoqërore. Kjo e çon në dobësimin e frontit të brendshëm, mbi të cilin udhëheqësit mbështeteshin në luftërat afatgjata.
⸻
🔻 Së dyti: Pranimi i pamundësisë për fitore të plotë në Gaza
Shumica e folësve në konferencën e Yedioth dhe INSS — nga Gadi Eizenkot te Tamir Hayman — pranuan se eliminimi i Hamasit nuk është i mundur në një afat të shkurtër. Ata bënë thirrje për menaxhimin e konfliktit dhe arritjen e një armëpushimi afatgjatë, ngjashëm me situatën me Iranin dhe Hezbollahun.
📌 Ky është një ndryshim i qartë nga retorika politike ekstreme që ngriti parullën “do ta shkatërrojmë Hamasin”, dhe reflekton një realitet të imponuar nga paaftësia e ushtrisë për të përmbushur objektivat në terren.
📌 Po ashtu, thirrja për rindërtim në këmbim të çarmatosjes nuk është e re, por dështon të kuptojë se rezistenca palestineze ndërtoi kapacitetet e saj përkundër rrethimit dhe urisë, dhe nuk do të heqë dorë prej tyre në këmbim të premtimeve boshe ekonomike, veçanërisht duke pasur parasysh historinë e gjatë të mashtrimeve ndërkombëtare dhe izraelite.
⸻
🔻 Së treti: Arratisja drejt modelit të Emirateve
Fjalët e Yair Golan për një “ndërtues nga Emiratet” si alternativë ndaj gërmimit të tuneleve zbulojnë një vizion arrogant dhe racist ndaj palestinezëve — një vizion që supozon se paraja mund të blejë vullnetin kombëtar dhe ta zëvendësojë shpirtin e rezistencës me interesa individuale.
📌 Përgjigjja praktike nga Gaza ishte e fuqishme: edhe në kulmin e urisë dhe shkatërrimit, dalin pritë “Hixhaxhe të Davudit” dhe operacione të “lodhjes së përbërë”, për të dëshmuar se populli në Gaza zgjedh pushkën, pritën dhe përplasjen — jo rrogën dhe as kontraktorin.
⸻
🔻 Së katërti: Skena e tmerrit ushtarak
Kjo përmblidhet në fjalët e gjeneralit Hayman për makthin më të madh të drejtuesve të tankeve izraelite: të ngecin gjallë brenda tankut ndërsa ai digjet — siç ndodhi së fundmi në Jabalia.
📌 Por ky makth nuk është më teorik, është bërë realitet i përsëritur për shkak të minave të brigadës Kassam dhe predhave të modelit “Yassin”.
📌 Ushtria detyrohet të përdorë makineri civile në vend të atyre ushtarake të dëmtuara, ndërsa humbjet rriten veçanërisht në repartet e inxhinierisë dhe të blinduara, dhe ndërkohë udhëheqja politike kërkon mbulim për t’u shmangur nga përgjegjësia në vend që të përballet me të vërtetën.
⸻
🧠 Përfundim:
Mes çarjeve në rekrutim, rrënimit të besimit të brendshëm, paaftësisë së institucionit ushtarak për të vendosur fitore, dhe shkëputjes së udhëheqjes politike nga realiteti — entiteti izraelit gjendet përballë një udhëkryqi ekzistencial, përballë një lufte të përgjakshme të lodhjes që e udhëheq rezistenca. Gaza nuk është më një zonë e rrethuar, por është kthyer në një vrimë të zezë që thith forcat e pushtimit dhe djeg themelet e tij, ngadalë por pa mëshirë.
⸻
Në fund, vendimi nuk është në duart e Knesset-it apo instituteve të studimit…
Por në duart e atij që gërmon një tunel, vendos një minë dhe qëndron vigjilent pas barrikadave të Beit Hanun dhe Abasanit.
