Falënderimet i takojnë Allahut, Zotit të botëve. Paqja dhe bekimi qofshin mbi Muhamedin, familjen e tij, shokët e tij dhe mbi të gjithë ata që ndjekin udhëzimin deri në Ditën e Gjykimit.
Të nderuar vëllezër!
Sot dëshiroj të ndalem në një çështje thelbësore të ekzistencës sonë: jetën, vdekjen dhe përkohshmërinë. Këto realitete përfshijnë çdo njeri, pa dallim statusi, moshe, fame apo pasurie.
Allahu i Madhëruar na kujton:
“Çdo shpirt do ta shijojë vdekjen.”
Ky ajet na rikujton se fundi fizik është i pashmangshëm, ndërsa përgjegjësia shpirtërore është e përhershme.
Po ashtu Allahu thotë:
“Çdo gjë që është mbi tokë është e përkohshme; ndërsa do të mbetet vetëm fytyra e Zotit tënd, i Plotfuqishmi, i Nderuari.”
Dhe në një tjetër ajet:
“Ai që krijoi vdekjen dhe jetën, për t’ju sprovuar se cili prej jush është më i miri në vepra.”
Këto tri ajete përmbledhin gjithë filozofinë e ekzistencës: përkohshmëri, sprova dhe përgjegjësi.
Kur njeriu largohet nga kjo botë…
Vdekja, e cila shpesh vjen papritur, na nxit drejt reflektimit të thellë. Sa herë marrim lajmin se dikush është ndarë nga jeta, zemra përjeton një tronditje të butë dhe lindin pyetje që i tejkalojnë kategoritë sociale:
- Çfarë po lë unë pas?
- A janë veprat e mia të pranueshme tek Allahu?
- A jam i përgatitur për ta takuar Krijuesin tim?
Gjithçka materiale mbetet pas. Ajo që e shoqëron njeriun janë vetëm veprat e tij.
I Dërguari i Allahut ka thënë:
“Kur njeriu vdes, veprat e tij ndërpriten, përveç treve: sadakasë së vazhdueshme, dijes prej së cilës përfitohet dhe një fëmije të mirë që lutet për të.” (Muslim)
Ky hadith e përmbledh esencën e trashëgimisë shpirtërore.
Një reflektim i domosdoshëm…
Le të përfytyrojmë për një çast realitetin tonë të pashmangshëm:
- Do të vijë një natë që do të jetë nata jonë e fundit.
- Do të ketë një mëngjes nga i cili nuk do të zgjohemi.
- Një ezan që do të dëgjohet, por ne nuk do t’i përgjigjemi.
- Një telefonatë që familjarët tanë do ta marrin dhe do të thonë:
“Ai (apo ajo) u largua nga kjo botë.” - Rrobat tona do të mbeten në vend.
- Shtrati ynë do të mbetet bosh.
- Dhoma do të heshtë.
- Miqtë dhe të afërmit do të luten për ne.
- Do të na shoqërojnë deri në varr.
- Dhe pasi dheu të jetë hedhur mbi trupin tonë, të gjithë do të kthehen.
Ndërsa ne do të mbetemi vetëm.
- Vetëm me namazin që e kemi falur,
- me pendimin që e kemi bërë,
- me bamirësinë që e kemi dhënë,
- me fjalët tona,
- me zemrën tonë,
- me sinqeritetin tonë.
Ky është realiteti i jetës. Dhe ky realitet duhet të na zgjojë.
Mësimet që na jep vdekja
Vdekja nuk është vetëm një lajm; është një thirrje hyjnore për vetëdijësim. Ajo na mëson se:
- Dynjaja është kalimtare.
- Krenaria, fama dhe pasuria janë të padobishme në fund.
- Vlera e vërtetë matet në devotshmëri, në sinqeritet dhe në vepra të mira.
- Koha është dhurata më e madhe dhe humbja më e madhe njëkohësisht.
Ajo që e ndryshon njeriun nuk është frika, por vetëdija.
Sot është koha për t’u kthyer tek Allahu!
O vëllezër dhe motra!
Çdo ditë është mundësi e re për t’u rikthyer te Zoti ynë.
Edhe një hap i vogël me sinqeritet është më i vlefshëm sesa vite të tëra të pakujdesisë.
Prandaj:
- braktisni një mëkat,
- forcioni një namaz,
- falni një zemër,
- ofroni një sadaka,
- pastroni një mendim,
- ndizni një dritë në shpirt.
Allahu i Madhëruar e pret pendimin e robit të Tij dhe gëzohet me të ashtu siç gëzohet udhëtari që gjen devenë e humbur në shkretëtirë.
Nesër nuk është i garantuar.
Sot është koha.
Sot është shansi i jetës.
Lutja!
O Allah, na bëj prej atyre që përkujtojnë dhe marrin mësim.
O Allah, na pastro zemrat, na përforco veprat dhe na dhuro një fund të mirë me iman.
O Allah, mëshiro të vdekurit tanë dhe udhëzo ne që jemi gjallë.
