﴿Çdo shpirt do ta shijojë vdekjen, dhe ju do t’i merrni plotësisht shpërblimet tuaja vetëm në Ditën e Kiametit…﴾ (Ali Imran: 185)
Sa të shumta janë çastet kur njeriu kthehet me kujtesë në vitet që kanë kaluar, duke sjellë ndër mend fytyra që dikur mbushnin jetën e tij, por që sot nuk janë më.
Disa u larguan në heshtje, derisa me kalimin e kohës pothuajse u harruan. Të tjerë, megjithëse janë ndarë nga kjo botë, vazhdojnë të jetojnë në zemrat e njerëzve. Ata kujtohen për veprat e tyre të mira, moralin fisnik ose një fjalë të ëmbël që lanë pas.
Kur ndalesh e mediton mbi këto kujtime, e kupton se largimi i tyre nuk ishte një rrugë e veçantë vetëm për ta. Është e njëjta rrugë në të cilën po ecim të gjithë. Ata vetëm na paraprinë drejt stacionit ku, pa dyshim, do të arrijmë edhe ne. Ndarja e tyre është një kujtesë se kjo botë është vetëm një etapë kalimtare, ndërsa Ahireti është vendbanimi i përhershëm.
Prandaj, dhurata më e madhe që na lënë kujtimet e të ndjerëve nuk është pikëllimi për ta, por mësimi që marrim për veten tonë.
Do të vijë një ditë kur edhe ne do të bëhemi kujtim në jetën e atyre që mbeten pas nesh. Atëherë nuk do të mbetet prej njeriut veçse ajo që ka dërguar para vetes tek Zoti i tij dhe gjurma e mirë që ka lënë, prej së cilës njerëzit vazhdojnë të përfitojnë.
Prandaj pyete veten, para se të vijë çasti i largimit:
Çfarë ke përgatitur për ditën kur do të takosh Zotin tënd? Dhe çfarë do të lësh pas vetes kur emri yt të mos përmendet më, por veprat e tua të vazhdojnë të jetojnë?
✍️ Lulue el-Kuari
