🔸 Izraeli ka kaluar nga një strategji e bazuar në parandalimin (deterrence) dhe zgjidhjet politike, në një doktrinë të re, që synon t’u shkaktojë kundërshtarëve dëme të përhershme, në mënyrë që rindërtimi i kapaciteteve të tyre ushtarake, politike dhe ekonomike të bëhet jashtëzakonisht i vështirë ose edhe i pamundur.
▪️ Rrënojat janë bërë pjesë e doktrinës. Shkatërrimi i gjerë nuk konsiderohet më një pasojë anësore e luftës, por një element i vetë konceptit të sigurisë izraelite. Kjo realizohet përmes:
* shkatërrimit të infrastrukturës;
* krijimit të zonave tampon;
* pengimit të kthimit të banorëve;
* bllokimit të rindërtimit;
* dhe ruajtjes së kontrollit afatgjatë të sigurisë.
▪️ 7 Tetori shënoi një pikë kthese. Sulmet e 7 tetorit 2023 ndryshuan doktrinën e sigurisë së Izraelit. Objektivi nuk është më vetëm frenimi i kundërshtarëve, por pengimi i rikthimit të kapaciteteve të tyre në të ardhmen, edhe pasi të kenë përfunduar operacionet ushtarake.
▪️ Hamasi mban përgjegjësi për ndezjen e luftës. Lëvizja Hamas mban përgjegjësi për shpërthimin e konfliktit pas sulmeve të 7 tetorit, pasi sulmi hapi rrugën për një përshkallëzim të gjerë që vetë lëvizja nuk arriti ta kontrollonte. Megjithatë, kjo nuk justifikon shkeljen e ligjeve të luftës, sepse përgjegjësia e Hamasit për fillimin e luftës nuk arsyeton shkatërrimin masiv, zhvendosjen e detyruar të popullsisë, sulmet ndaj civilëve apo shndërrimin e pushtimit dhe dominimit në një politikë të përhershme.
▪️ Zbatimi i doktrinës në disa fronte. Kjo qasje është shtrirë nga Gaza në Bregun Perëndimor, në jug të Libanit, në pjesë të Sirisë dhe më vonë edhe ndaj Iranit me mjete të ndryshme, me synimin për të dobësuar kundërshtarët dhe për të riformësuar mjedisin e tyre të sigurisë dhe politik.
▪️ Siria si pjesë e doktrinës së re. Siria është bërë pjesë e kësaj qasjeje përmes zgjerimit të zonave tampon, vazhdimit të operacioneve ushtarake dhe pengimit të rindërtimit të kapaciteteve ushtarake ose të sigurisë që mund të konsiderohen kërcënim në të ardhmen.
▪️ Zbehja e Marrëveshjes së Ndarjes së Forcave. Izraeli, në praktikë, i ka dhënë fund zbatimit të marrëveshjes së ndarjes së forcave me Sirinë, duke zgjeruar praninë dhe lëvizjet e tij ushtarake brenda territorit sirian.
▪️ Lufta është bërë mjet për menaxhimin e konfliktit. Operacionet ushtarake nuk shihen më si një rrugë drejt një zgjidhjeje politike, por si një instrument për të menaxhuar konfliktin dhe për të imponuar realitete të reja në terren.
▪️ Ky transformim shkon përtej Netanyahut. Kjo qasje është bërë pjesë e doktrinës së sigurisë së Izraelit dhe gëzon mbështetje brenda establishmentit ushtarak dhe në segmente të gjera të spektrit politik, duke mos u kufizuar vetëm te qeveria e Benjamin Netanyahut.
▪️ Rënia e përparësisë së zgjidhjes politike. Marrëveshjet e paqes dhe zgjidhja me dy shtete kanë humbur rëndësinë e dikurshme, ndërsa diplomacia përdoret më shumë për të konsoliduar realitetet e krijuara nga operacionet ushtarake sesa për të arritur marrëveshje politike.
▪️ Ndryshimi i qasjes ndaj palestinezëve. Shumica e spektrit politik në Izrael i trajton palestinezët kryesisht si një çështje sigurie që duhet menaxhuar, ndërsa janë shtuar zërat që mbështesin ndarjen, zhvendosjen e popullsisë ose një formë të kufizuar vetëqeverisjeje.
Suksese taktike përballë rreziqeve strategjike
Kjo doktrinë ka sjellë disa përfitime ushtarake afatshkurtra, ndër të cilat:
* Shkatërrimin e infrastrukturës ushtarake të kundërshtarëve.
* Eliminimin e komandantëve dhe luftëtarëve.
* Shtyrjen ose vonimin e sulmeve të mundshme.
* Vendosjen e një kostoje të lartë mbi kundërshtarët.
Megjithatë, kjo qasje mund të çojë gjithashtu në:
* Përsëritjen e cikleve të dhunës.
* Rritjen e ekstremizmit dhe rezistencës.
* Shtimin e presioneve juridike dhe ndërkombëtare.
* Zgjatjen e konfliktit.
* Dobësimin e mundësive për arritjen e një stabiliteti afatgjatë rajonal.
Burimet:
* Qendra Carnegie
* Qasioun for Studies (Telegram, X dhe Facebook)
