Normalizimi i poshtërimit si mjet lufte nga sionistët, ndërsa bota rri e vëzhgon deri sa dhe ajo ta pëson…
Middle East Monitor
Një fotografi cilësohet shpesh si një dokumentim neutral i realitetit. Megjithatë, në kontekstin e pushtimit të territoreve palestineze nga Izraeli, ka lindur një zhanër i veçantë imazhesh që është çdo gjë tjetër, përveçse neutral.
Gjatë dy dekadave të fundit, ka marrë formë një dokumentim vizual shqetësues, i cili nuk është hartuar nga hetuesit apo gazetarët, por nga vetë personat me uniformë.
Nga imazhet e hershme dixhitale të fundviteve 2000 e deri te postimet e fundit me rezolucion të lartë nga telefonat inteligjentë, një model mbetet konstant: ushtarë izraelitë që pozojnë pranë të paraburgosurve palestinezë (shpesh gra), të cilët janë me sy të lidhur, të prangosur dhe të lënë pa zë.
Përsëritja e këtyre imazheve ngre pyetje që e tejkalojnë sjelljen individuale. Ky fenomen nuk mund të shpërfillet si një seri incidentesh të izoluara. Përkundrazi, ai dëshmon një kulturë të thellë ku poshtërimi i të pushtuarve është normalizuar dhe në disa raste ekspozohet publikisht si arritje.
Krahasimi midis fotografive të vjetra dhe atyre që qarkullojnë sot është domethënës. Edhe pse teknologjia ka evoluar, dinamika themelore mbetet e pandryshuar. Ajo që dikur shkaktonte tronditje të gjerë, me kalimin e kohës rrezikon të kthehet në diçka të njohur, duke u tretur në sfondin e një konflikti të vazhdueshëm.
Imazhe të tilla pasqyrojnë më shumë se thjesht sjellje të papërshtatshme. Ato sugjerojnë një kornizë ku palestinezët dehumanizohen sistematikisht.
Gjuha luan një rol kyç në formësimin e sjelljes. Kur individët etiketohen si kërcënime, abstraksione ose barrë demografike, kufijtë e asaj që konsiderohet e pranueshme ndryshojnë.
Në këtë kontekst, pozimi me të ndaluarit, pushon së llogarituri si anomali dhe kthehet në një mjet për shfaqjen e pushtetit. Ky mjedis nuk ka lindur në vakum. Klima aktuale politike në Izrael ka shënuar ngritjen e figurave si Itamar Ben-Gvir dhe Bezalel Smotrich, retorika e të cilëve ndaj palestinezëve ka nxitur shqetësim të vazhdueshëm ndërkombëtar.
Kritikët argumentojnë se ky diskurs kontribuon në një atmosferë ku qëndrimet e ashpra jo vetëm që tolerohen, por herë pas here edhe inkurajohen.
Në këtë kuadër, veprimet e ushtarëve në terren nuk mund të shihen thjesht si zgjedhje personale, por si sjellje të formuara nga një kontekst më i gjerë politik dhe institucional.
Është thelbësore të njihen kufijtë e asaj që tregon një fotografi. Ajo kap një moment të caktuar, por jo të gjithë realitetin që e rrethon. Organizatat e të drejtave të njeriut kanë dokumentuar akuza të shumta për keqtrajtim, përfshirë abuzimin fizik dhe psikologjik të të ndaluarve.
Ndonëse çdo pretendim kërkon verifikim, qëndrueshmëria e këtyre raporteve nënvizon nevojën për llogaridhënie.
Qarkullimi i këtyre imazheve e ngarkon bashkësinë ndërkombëtare me përgjegjësinë për të reaguar jo vetëm me fjalë, por edhe me masa konkrete juridike. /tesheshi.com/
