Mbërritja e 11 foshnjave që ishin premature gjatë evakuimit të tyre nga Kompleksi Al-Shifa në Gaza në Egjipt përmes pikëkalimit Rafah
Pas dy vitesh dhimbjeje nga mungesa dhe pritjes së lodhshme, 11 foshnja premature u kthyen në Rripin e Gazës, ndërsa ishin rritur larg familjeve të tyre.
Këta fëmijë nuk mbajnë në kujtesën e tyre asgjë nga largimi i dhimbshëm, por tiparet e tyre që kanë ndryshuar me kalimin e kohës përmbledhin historinë e një mungese të gjatë të imponuar nga lufta e gjenocidit izraelit.
Në Kompleksin Mjekësor Naser në qytetin Khan Yunis, takimi nuk i ngjan asnjë takimi tjetër:
nëna që përqafojnë fëmijët e tyre për herë të parë, dhe lot të vonuar që shpërthejnë menjëherë, në një moment që përmbledh dhimbjen e ndarjes dhe shpresën e rikthimit.
Aty përzihen habia me mallin, dhe rikthehet një amësi që u ishte rrëmbyer me forcë nën peshën e luftës.
Fëmijët mbërritën të shoqëruar nga ekipet e Organizatës së Kombeve të Bashkuara për Fëmijët (UNICEF), dhe menjëherë pas mbërritjes iu nënshtruan kontrolleve të nevojshme mjekësore.
U konfirmua se gjendja e tyre shëndetësore është e qëndrueshme, por me nevojë urgjente për kujdes të veçantë.
Fillimi i historisë
Historia e tyre kthehet në ditët e para të luftës së gjenocidit izraelit, kur ushtria izraelite pushtoi Kompleksin Mjekësor Al-Shifa në perëndim të qytetit Gaza më 16 nëntor 2023.
Ky pushtim zgjati dhjetë ditë dhe përfshiu:
• arrestimin e stafit mjekësor,
• zhvendosjen e detyruar të civilëve,
• vrasjen e të tjerëve,
• dhe shkatërrimin e përmbajtjes së spitalit dhe disa prej ndërtesave të tij.
Në mes të këtyre kushteve, organizatat ndërkombëtare njoftuan evakuimin e 31 foshnjave premature nga spitali Al-Shifa, i cili ishte nën kontrollin e ushtrisë izraelite dhe vuante nga:
• sulme të drejtpërdrejta,
• evakuim i detyruar,
• dhe mungesë e theksuar e pajisjeve mjekësore dhe kujdesit të specializuar për të porsalindurit.
Në këtë kontekst, drejtori i përgjithshëm i Ministrisë së Shëndetësisë në Gaza, Munir el-Bersh, tregoi detajet e atyre momenteve përmes llogarisë së tij në platformën “X”, duke thënë:
“Shpirtra që u kthyen nga vdekja… historia e fëmijëve të Al-Shifas, një udhëtim shpëtimi që filloi nën rrethim dhe përfundon me kthimin e jetës në Gaza.”
Ai shtoi:
“Shumë njerëz nuk e dinë historinë e foshnjave premature që e jetuam moment pas momenti, ndërsa ishim të rrethuar brenda Kompleksit Al-Shifa, kur u ndërpre karburanti, inkubatorët u ndalën dhe jetët e vogla filluan të zbehen para syve tanë një nga një.
Ishin momente të padurueshme; fëmijë që luftonin për frymë pa pajisje, pa ngrohtësi dhe pa jetë të mjaftueshme, ndërkohë që ne i bënim thirrje botës: shpëtoni ata që kanë mbetur para se të jetë tepër vonë.”
Ai vazhdoi:
“I lëviznim nëpër korridoret e spitalit, i mbanim në duar duke kërkuar një mundësi për jetë, në një skenë që bota e pa drejtpërdrejt dhe që u dokumentua nga kamerat e organizatave ndërkombëtare dhe të OKB-së, por bota u vonua.”
Dhimbja e familjeve dhe malli i humbur
Gazetarë dhe aktivistë transmetuan dëshmi prekëse përmes videove, ndër to dëshmia e të riut Ahmed el-Hersh, i cili sot ishte ndër pritësit e fëmijës së tij nga këta foshnja premature që lindën gjatë luftës në Gaza.
Ai nuk e dinte atëherë se gruaja e tij kishte lindur, dhe mendonte se ajo ishte ndër dëshmorët, pasi të gjithë anëtarët e familjes së tij — prindërit, fëmijët, vëllezërit dhe gruaja — u vranë pak pas lindjes si pasojë e bombardimit të shtëpisë së tyre.
Ahmed el-Hersh thotë se më pas mësoi se gruaja e tij ishte e plagosur rëndë, kështu që shkoi ta shihte para se ajo të ndërronte jetë, duke lënë pas fëmijën e saj që kishte lindur në muajin e tetë.
Pas kësaj ndodhi pushtimi më i madh i Kompleksit Al-Shifa, dhe ndërhynë organizata ndërkombëtare për të transportuar fëmijët me inkubatorë pa dijeninë e familjeve të tyre, në kushte shumë të vështira shëndetësore dhe humanitare.
🖼️
Kthimi i foshnjave premature në përqafimin e familjeve të tyre në Gaza pas dy vitesh (Anadolu)
Në një skenë që pasqyron gëzimin e fitores mbi dhimbjen e humbjes, nëna e vajzës Rawan el-Wadia përqafoi vajzën e saj Sham për herë të parë që nga lindja, pasi ajo mbërriti nga Egjipti përmes pikëkalimit Rafah.
Nëna e saj tregoi detajet e udhëtimit duke thënë:
“Sham u evakuua nga Rripi i Gazës kur ishte më pak se shtatë muajshe, së bashku me dhjetëra fëmijë të tjerë.
Organizatat ndërkombëtare u përpoqën të më kontaktonin, por nuk kishte asnjë mënyrë komunikimi, kështu që nuk e dija nëse ishte gjallë apo kishte rënë dëshmore.
Pas rreth një muaji, mësova se ishte gjallë dhe ndodhej në Egjipt me fëmijët e evakuuar, përmes videove dhe fotografive që më arritën.”
Ajo shtoi me një zë të përzier mes gëzimit dhe lotëve:
“Është një ndjenjë e papërshkrueshme momenti kur pashë vajzën time, e kam pritur prej shumë kohësh.
Lotët e mi nuk pushuan, sikur një pjesë e zemrës sime u kthye pas një mungese të gjatë.”
Një tragjedi që të rrënqeth trupin
Dëshmitë e familjeve dhe videot e foshnjave premature nuk kaluan pa ndikim tek palestinezët në rrjetet sociale.
Këto materiale rihapën plagë dhe kujtime të dhimbshme nga lufta e gjenocidit izraelit, përfshirë:
• vrasjen e fëmijëve,
• shkatërrimin e spitaleve,
• dhe rrëfime që tejkalojnë përshkrimin dhe imagjinatën.
Ato u përshkruan si “një histori njerëzore e rrallë, e paprecedentë në kohën tonë”.
Blogerë dhe aktivistë e përshkruan skenën si shumë të dhimbshme dhe të vështirë për prindërit, të cilët u takuan me fëmijët e tyre për herë të parë pas më shumë se dy vitesh.
Ata theksuan se pjesa më e vështirë ishte që fëmijët nuk i njohën prindërit e tyre, pasi ishin rritur larg tyre, gjë që e shtoi edhe më shumë tragjedinë e takimit.
Të tjerë shtuan se disa nga këta fëmijë kishin humbur të gjitha familjet e tyre, ndërsa disa të tjerë kishin mbetur vetëm me një anëtar të familjes.
Një aktivist shkroi:
“Çdo fëmijë ka historinë e tij, dhe çdo familje ka mallin e saj për një moment si ky.”
Një baba rrëfen përvojën e tij të dhimbshme duke thënë:
“E shihja duke u rritur vetëm nga fotografitë.”
Ai nuk e kishte imagjinuar kurrë madhësinë e vuajtjes që kishte kaluar gjatë periudhës së pritjes së vajzës së tij.
Në anën tjetër, aktivistët shprehën tronditjen e tyre nga kjo tragjedi, duke e përshkruar dhimbjen e familjeve si përtej imagjinatës dhe si pasqyrim i ashpërsisë së momenteve që përjetuan fëmijët dhe familjet e tyre të shpërndara.
Disa përdorues të tjerë shkruan:
“Historitë tona në qytetin e Gazës janë të çuditshme: foshnja premature në inkubatorë dalin nga vendi për dy vite larg familjeve të tyre, dhe vetëm Allahu e di nëse familjet e tyre e dinë nëse janë gjallë apo jo.
Dhe pas tre vitesh kthehen te familjet e tyre — si do ta kuptojë këtë fëmija? Dhe si do ta përballojmë ne këtë?”
Të tjerë e panë këtë si një tragjedi që të rrënqeth trupin:
këta foshnja premature u nxorën nga Spitali Al-Shifa pas pushtimit të tij nga okupimi, dhe u dërguan në Egjipt për trajtim larg familjeve të tyre, pa nëna dhe pa baballarë.
Sot, pas më shumë se dy vitesh, fëmijët kthehen në përqafimin e nënave të tyre, në ngrohtësinë e familjes pas një mungese të gjatë, në një moment që përmbledh njëkohësisht dhimbjen dhe gëzimin.
Bashar Abu Zakri
Burimi: Al Jazeera + rrjetet sociale
