Raporte mediatike amerikane dhe britanike kanë folur për lëshimin nga Irani të dy raketave balistike drejt bazës Diego Garcia në Oqeanin Indian, por ato nuk goditën objektivin. Njëra prej tyre dështoi gjatë fluturimit, ndërsa ndaj tjetrës u lëshua një raketë interceptuese e tipit SM-3 nga një anije amerikane, me rezultatin e interceptimit që mbetet ende i paqartë.
Raportet e lidhin këtë sulm me një kontekst përshkallëzimi të drejtpërdrejtë, pasi ai erdhi pas lejimit nga Britania për përdorimin e bazës në operacione kundër Iranit. Kjo e shtyu Teheranin të paralajmërojë për shënjestrimin e interesave britanike, duke treguar se sulmi ka më shumë një dimension politik sesa një operacion ushtarak të saktë për goditjen e një objektivi të caktuar.
Media gjysmëzyrtare iraniane, si agjencia e lajmeve Mehr, konfirmuan lëshimin e raketave dhe theksuan se operacioni përfaqëson një dëshmi se rrezja e raketave iraniane është bërë më e madhe se sa mendohej më parë, pa dhënë detaje teknike të sakta për llojin e raketave apo rezultatet e sulmit.
Vlerësimet dhe analizat perëndimore sugjerojnë se kjo operacion përfaqëson përpjekjen me rrezen më të gjatë që Irani ka tentuar praktikisht, rreth 4,000 km, duke tejkaluar kufirin e njohur më parë prej rreth 2,000 km. Kjo lë të kuptohet për përdorimin e një rakete të modifikuar, një modeli të pa shpallur, ose edhe një lëshim në formë testimi për të demonstruar aftësinë, dhe jo domosdoshmërisht për të goditur me saktësi objektivin.
Analizat sugjerojnë gjithashtu se përpjekja për të shënjestruar një bazë në një distancë të tillë tregon se Irani synon të dërgojë një mesazh se bazat amerikano-britanike jashtë Lindjes së Mesme nuk janë më jashtë rrezikut, dhe se rrezja e raketave iraniane mund të zgjerohet teorikisht për të përfshirë distanca që afrohen me Evropën.
