Fëmijët rriten në trup… por mund të zvogëlohen në fe.
Hanë ushqim… por mbeten të uritur për edukim, dashuri dhe harmoni.
Koha sot nuk është më si dikur…
Në ditën kur ti neglizhon fëmijën tënd:
• mendjen e tij e sulmojnë mijëra ide të gabuara,
• sytë e tij shohin mijëra pamje të këqija,
• kohën e tij e mbushin mijëra gjëra që e largojnë nga e mira.
Po atëherë çfarë ndodh me ata prindër që mungojnë me muaj apo me vite?!
O prindër,
Fëmijët tuaj nuk kanë aq nevojë për:
• rroba të reja,
• shumë para xhepi,
• apo një trashëgimi të madhe,
nëse nuk i ndërtoni me praninë tuaj mbi:
• dashurinë për Allahun dhe vetëdijen për Të,
• zbulimin e cilësive të mira tek ata dhe zhvillimin e tyre,
• njohjen e dobësive dhe gabimeve të tyre dhe pastrimin prej tyre.
O prindër,
Mos u justifikoni me mungesën e kohës, sepse kjo është si të mashtrosh vetveten.
Mos u justifikoni… sepse burrat lënë gjurmë dhe gratë lënë përkujdesje, dhe fëmija ka nevojë për të dyja.
Mos u justifikoni duke thënë se jeni të zënë duke siguruar furnizimin për ta…
Sepse çfarë furnizimi është ai që i jep shoqërisë:
• trupa të ushqyer,
• por moral të dobët dhe karakter të brishtë?
Koha sot është e vështirë, o të dashur…
Fëmijët tanë kanë nevojë për shumë më tepër se sa kemi pasur ne në moshën e tyre, për shkak të sprovave dhe tundimeve që ekzistojnë mes brezit tonë dhe brezit të tyre.
Përqafojini, puthini dhe qëndroni pranë tyre.
Luani me ta, tregojuni histori dhe dëgjojini shumë.
Lërini telefonat për hir të tyre.
Ndonjëherë ndaleni gjithë botën për fëmijët tuaj…
Sepse lutja e një fëmije të mirë për ty pas vdekjes, kur thotë nga zemra:
“O Zoti im, më fal mua dhe prindërit e mi”, është më e vlefshme se të gjitha gjërat e kota që të larguan prej tyre.
