Nga Muhammed Imad Saber/
Kur Benjamin Netanjahu u shfaq përpara Donald Trumpit në Knesset dhe shpalli me vetëbesim: “Armiqtë tanë tashmë e kanë kuptuar fuqinë e Izraelit”, ai nuk po përshkruante një realitet të ri. Ai po ringjallte një mit të vjetër që po shembet, duke u përpjekur t’i japë jetë një iluzioni që gjithnjë e më shumë po zbehet në sytë e botës.
Sepse lufta e fundit kundër Gazës nuk e dëshmoi fuqinë e Izraelit, por zbuloi kufijtë e saj realë. Ajo tregoi se një fuqi që nuk mund të mposhtë një fëmijë me gur në dorë, nuk është fuqi që mbjell frikë, por fuqi që jeton në frikë.
Midis forcës dhe dobësisë
Nuk është më sekret që ushtria pushtuese izraelite dështoi në arritjen e objektivave të saj, pavarësisht teknologjisë ushtarake më të avancuar dhe mbështetjes së pakufizuar amerikane.
Një vit i tërë bombardimesh, shkatërrimesh dhe rrethimesh, por rezistenca palestineze nuk u thye. Ajo u ngrit nga rrënojat dhe luftoi sërish, duke dëshmuar se forca e vërtetë nuk matet me raketa, por me vullnet.
Kjo është dëshmi jo e “fuqisë së Izraelit”, por e dobësisë së tij të brendshme dhe e lodhjes që po e gërryen përbrenda.
Allahu thotë: “Sa herë ndodhi që një grup i vogël e mundi një grup të madh me lejen e Allahut” (El-Bekare, 249).
Fuqia, pra, nuk qëndron në zjarrin që shkatërron, por në besimin që qëndron.
Kur Haması nuk pa fuqi, por dobësi
Rezistenca palestineze në veçanti Haması nuk pa një fuqi të mbinatyrshme në luftën e fundit, por pa një sistem që nuk di të vendosë.
Pa një shtet të ndarë, të pavendosur dhe të frikësuar nga pasojat e veprimeve të veta.
Izraeli që dikur mburrej me inteligjencën dhe teknologjinë e tij, sot varet nga Uashingtoni për çdo vendim, edhe për ndaljen e zjarrit.
Ai varet nga mediat perëndimore për të pastruar imazhin e vet dhe nga mercenarët e ekranit për të justifikuar mizoritë.
Mbështetje nga frika, jo nga admirim
As Amerika dhe as Evropa nuk qëndrojnë me Izraelin nga dashuria apo admirimi.
Ata e bëjnë këtë nga frika e rrëzimit të tij.
Sepse Izraeli, për Perëndimin, nuk është një shtet normal, por një projekt funksional kolonial, një mjet për ruajtjen e interesave strategjike në Lindjen e Mesme.
Nëse Izraeli do të ishte vërtet i fortë, nuk do të kërkonte aeroplanmbajtëse amerikane në brigjet e Mesdheut, miliarda ndihma emergjente çdo vit, dhe mbrojtje diplomatike në çdo seancë të Këshillit të Sigurimit.
Fuqia që mbështetet tek të tjerët nuk është fuqi, por iluzion i fuqisë.
Fuqia e shenjtë dhe kolonia e modernizuar
Mbështetja e Perëndimit për Izraelin ka rrënjë më të thella se politika – ajo është teologjike.
Sionizmi i krishterë e sheh krijimin e Izraelit si përmbushje të një premtimi hyjnor për rikthimin e Krishtit.
Kështu, Izraeli trajtohet si simbol i shenjtë që nuk lejohet të kritikohet.
Nga ana strategjike, ai mbetet bazë ushtarake dhe ekonomike e Perëndimit në rajon, rrethimi i kontrolluar që mban Lindjen e Mesme të përçarë dhe të dobët.
Rënia e mitit dhe ngritja e vetëdijes
Ky “iluzion i fuqisë izraelite” u zbulua gjatë luftës në Gaza, jo vetëm përmes bombardimeve, por përmes dështimit të frikësimit.
Nga Teherani në Bejrut e deri në Sana, forcat rajonale panë një Izrael të lodhur, që nuk është gati për luftë me shumë fronte.
Ai frikësohet nga konsumimi dhe fshehet pas kërcënimeve verbale, ndërsa në terren dridhet nga përballja reale.
Madje edhe Huthitë, që nuk kanë as një të gjashtën e arsenalit të tij, arritën të sfidojnë flotën izraelite dhe amerikane.
Ngjarjet e Gazës ndryshuan ndërgjegjen e popujve arabë dhe myslimanë.
Sot, askush nuk e sheh më Izraelin si të pathyeshëm.
Ai shihet si një shtet që ekziston mbi frikën, një mekanizëm paniku të përhershëm.
Dhe ndërsa tanket shkatërrojnë, palestinezët kthehen sërish në shtëpitë e tyre të rrënuara, në një pamje që mishëron besimin që nuk thyhet.
Izraeli dështoi të thyejë vullnetin e rezistencës; përkundrazi, rezistenca i theu mitin e frikës që Izraeli kishte ndërtuar për shtatë dekada.
Lexim fetar dhe strategjik
Në leximin islam, fuqia nuk është vetëm armë – ajo është vullnet, besim, organizim dhe drejtësi.
Allahu thotë: “Përgatituni kundër tyre me gjithë fuqinë që të keni” (El-Enfal, 60).
Por fuqia që ndërtohet mbi padrejtësi dhe gjakderdhje është e destinuar të shembet, siç thotë Kur’ani:
“Dhe këto ditë Ne i këmbejmë mes njerëzve” (Ali Imran, 140).
Izraeli ka arritur kulmin e korrupsionit dhe arrogancës, dhe në historinë e çdo perandorie, kjo është pika e fillimit të rënies.
Përfundim: Fuqia e rreme dhe fundi i projektit
Izraeli është i fortë në armë, por i dobët në moral dhe në legjitimitet.
Ai mbështetet nga e gjithë bota, por nuk mund të shuajë rezistencën e një populli të bllokuar.
Ai jeton me frikë, ushqehet me mite, dhe kërkon dëshmitarë të huaj për t’i provuar botës fuqinë e tij.
Por e vërteta është se ajo fuqi po shembet nga brenda,
sepse kush beson se është më i fuqishmi, shkatërrohet nga dobësia që nuk e sheh.
“Dhe Ai deshi të dobësonte një pjesë të tyre, por Allahu i shpëtoi ata që ishin të shtypur”
(El-Kasas, 4–5).
Ashtu siç ra Faraoni, do të bjerë edhe Izraeli.
Sepse çdo fuqi që mbështetet mbi padrejtësinë,
e ka të shkruar fundin në vetvete.
