“Sot je, nesër s’je”
Nuk është çdo send i lidhun me dhembshurinë. Ngase po të flitet për dhembshuri, nuk ka diçka ma të dhimbshme se vrasja e fëmijëve që ndodh për çdo ditë.
Nuk është as çdo send i lidhun me famën, talentin e caktum apo pasurinë. Ngase çdo ditë vdesin njerëz të pasun, e të talentum në secilën sferë.
Nëse veç jemi te futbolli, nuk është larg koha kur ikën Pele e Maradona – dy prej më të njohurve e më të mirëve të këtij sporti – por që, nëse flasim drejt, lajmi i të dyve nuk është se pati të njëjtën bujë.
Thjesht, nganjëherë s’ka të bëjë kurrgjë me asnjë prej këtyne.
Nganjëherë befasia, tronditja me një lajm sikur ky i sotmi – i vdekjes së Diogo Jotës – din me të shkundë ma shumë se çdo gjë tjetër.
Qeky grushti i realitetit që “sot je, nesër s’je”, është antibiotiku që ma së miri ta konfirmon se çka është kjo dynja përnjëmend.
Na mundemi me injoru fenomenin “dekë”, mundemi me u shtirë sikur s’kemi me vdekë kurrë, por prapë Zoti herë pas here kështu ua kujton njerëzve – përmes dikujt që “sot je, nesër s’je” – derisa të vijë çasti që edhe përmes meje e teje t’i kujtohet dikujt tjetër.
Merr mësim kush merr mësim, injoron kush injoron.
Çdo ngjarje e tillë veç ma forcon bindjen edhe synimin se mundi kryesor, para çdo mundi tjetër, duhet gjithmonë të jetë rehatllëku i ahiretit:
“Çdo shpirt do të shijojë vdekjen, ndërsa shpërblimet tuaja u plotësohen ditën e kijametit. E kush i shmanget zjarrit e futet në xhenet, ai ka arritur shpëtimin. E jeta e kësaj bote nuk është tjetër pos një përjetim mashtrues.”
(Ali Imran: 185)
– Genci Shala
Nëse dëshiron, mund ta bëj edhe më të përmbledhur apo ta përshtas për ndonjë postim në rrjete sociale.
