Në rendin modern ndërkombëtar, marrëdhëniet midis fuqive globale dhe aktorëve rajonalë, ose vendas, shpesh paraqiten përmes prizmit të lojërave politike, ndërhyrjeve ushtarake dhe projeksioneve ideologjike. Ngjarjet e fundit në Uashington, me rastin e prezantimit të planit amerikan për t’i dhënë fund agresionit në Rripin e Gazës, janë një shembull klasik i kësaj dinamike, ku retorika e lartë diplomatike shndërrohet në një katastrofë të vërtetë për muslimanët e Gazës.

Në fakt, javën e kaluar, administrata e Donald Trump ofroi një plan që paraqitet si një zgjidhje humanitare-politike, por në fakt pasqyron një strategji të dominimit dhe kontrollit hegjemonik mbi popullin palestinez.

Edhe pse çdo dispozitë e këtij plani favorizon interesat sioniste dhe i lë palestinezët të dobësuar dhe plotësisht të pambrojtur, Trump deklaroi triumfalisht se kjo është një dhuratë e paçmuar për popullin palestinez, duke kërcënuar se nëse forcat palestineze të rezistencës në Gaza nuk e pranojnë planin, ai do ta mbështesë Izraelin me të gjitha forcat e tij. Pra, çfarë mbështetjeje tjetër i duhet, kur tashmë ka dhënë gjithçka? Dhe ku janë rezultatet e takimit me udhëheqësit arabo-muslimanë javën e kaluar? A është e gjithë kjo një shfaqje për publikun apo një fyerje për inteligjencën e të gjithë botës, dhe mbi të gjitha muslimanëve?

Plani, të cilin Presidenti i SHBA-së Donald Trump e paraqiti si një “mundësi për paqe”, përmban një sërë masash që jo vetëm margjinalizojnë Autoritetin Palestinez dhe Hamasin, por gjithashtu eliminojnë sistematikisht çdo formë të autonomisë politike dhe ushtarako-sociale palestineze. Dispozitat kryesore përfshijnë: lirimin e pengjeve izraelite, çarmatimin e rezistencës, dorëzimin e objekteve dhe tuneleve të prodhimit, formimin e një qeverie të përkohshme të teknokratëve palestinezë pa pjesëmarrjen e udhëheqësve vendas dhe krijimin e një këshilli ndërkombëtar paqeje nën hegjemoninë amerikano-britanike.

Këto masa përfaqësojnë një akt të delegjitimizimit të plotë të vullnetit të popullit palestinez, pasi ato shfuqizojnë plotësisht autonominë e tyre politike dhe të drejtën kolektive për vetëmbrojtje, ndërsa në të njëjtën kohë favorizojnë interesat ushtarake dhe politike sioniste. Kjo e bën të qartë se ky nuk është një propozim paqeje, por një përpjekje për ta bërë dhunën dhe padrejtësinë “të legjitimuara”, duke përdorur vuajtjet e popullit të Gazës si një instrument të diplomacisë.

Implikime ideologjike dhe politike

Duke analizuar përmbajtjen e planit përmes prizmit të së drejtës ndërkombëtare dhe teorisë politike, është e qartë se ai shkel parimet themelore të sovranitetit të popullit. Përjashtimi i rezistencës nga procesi politik është një formë e sundimit kolonial de facto, e maskuar si retorikë humanitare-politike.

Për më tepër, këmbëngulja në të ashtuquajturin “besim abrahamik” dhe riedukim kulturor-ideologjik, duke përfshirë reformat arsimore që synojnë riinterpretimin e historisë palestinezo-izraelite, tregon se ky është një projekt gjithëpërfshirës i hegjemonisë kulturore.

Në fakt, Trump në planin e tij të çuditshëm këmbëngul në pranimin e të ashtuquajturit “besim abrahamik”. Ai përmendi emrin e kësaj feje të re që është pranuar nga katër shtete arabe dhe tha se është një “emër i bukur”. Krimineli Netanyahu kërkoi që shtetet arabe dhe muslimane të ndryshojnë kurrikulat shkollore që mësojnë “urrejtjen ndaj hebrenjve” dhe që bota ta njohë Izraelin si një “shtet hebre”. Ky element jo vetëm që minon identitetin lokal, por shërben edhe si një instrument i legjitimimit ideologjik të dominimit.

Konteksti gjeopolitik dhe pafuqia rajonale

Plani zbulon gjithashtu pabarazinë dhe pafuqinë e thellë të shteteve arabo-muslimane në politikën rajonale. Megjithëse të përfshira zyrtarisht në konsultime, shtete të tilla si Arabia Saudite, Egjipti, Katari dhe Jordania, si dhe Turqia, nuk kanë fuqi reale për të sfiduar diktatin amerikano-sionist.

Ky fenomen tregon qartë se sa e dobët është autonomia rajonale: aktorët lokalë ekzistojnë formalisht, por nuk kanë ndikim të vërtetë. Ndërsa, për shembull, një shtet i vogël si Koreja e Veriut mund të luajë në interesat e veta edhe me Amerikën, vendet arabe dhe muslimane mbeten pasive, duke treguar se si çekuilibrat gjeopolitikë dhe ushtarakë përcaktojnë fuqinë reale të veprimit. Kjo mungesë fuqie rajonale i lejon entitetit sionist dhe SHBA-së të formësojnë politikën sipas dëshirës, ​​ndërsa popujt muslimanë, mbi të gjithë arabët, mbeten pothuajse pa hapësirë ​​për negociata dhe manovra.

Efektet kulturore dhe psikologjike të dominimit

Analitikisht, plani ka gjithashtu implikime të thella psikologjike dhe kulturore. Çarmatimi sistematik, dëbimi i udhëheqësve politikë, kontrolli i informacionit dhe manipulimi i perceptimit ndërkombëtar kanë efektin e poshtërimit kolektiv të popullit palestinez.

Duke pasur parasysh të gjitha sa më sipër, plani SHBA-Izrael për Gazën nuk mund të shihet si një iniciativë e vërtetë paqeje, por më tepër si një instrument kontrolli dhe dominimi, i cili margjinalizon aktorët lokalë, minon autonominë politike dhe riprodhon modelet historike të segregacionit dhe poshtërimit.

Ky nuk është një plan për paqe, por për vazhdimin e shtypjes, presionit të vazhdueshëm, diskriminimit dhe kontrollit total. Dhe kjo në fund të fundit do të thotë se atë që entiteti sionist nuk e arriti përmes agresionit dhe luftës, synon ta arrijë përmes “paqes” së Trump-it.

Prandaj, morali dikton refuzimin e çdo plani që përpiqet të justifikojë pushtimin ose të zvogëlojë vuajtjet njerëzore, pavarësisht nga fjalët, sloganet ose premtimet e bukura. Populli palestinez nuk duhet t’i shesë të drejtat e tij nën maskën e “iniciativave të paqes”. Të drejtat nuk humbasin nga fuqia e pushtuesve, ato ruhen nga guximi, drejtësia dhe rezistenca e palëkundur.

Krimineli Netanyahu deklaroi në fjalimin e tij të fundit para Asamblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara se “Lindja e Mesme do të jetë rrënjësisht e ndryshme në vitet që do të vijnë”. Në gjuhën e aleancës sioniste-amerikane, kjo do të thotë një Lindje e Mesme pa rezistencë, e transformuar në një hapësirë ​​në të cilën entiteti sionist do të bëhej një fuqi rajonale e paprekshme.

Në të kundërt, pas fillimit të operacionit “Tufanu-l-Aksa”, Yahya Sinwar tha: “Bota nuk do të jetë kurrë e njëjtë pas këtij operacioni”. Sigurisht, këto nuk ishin paralajmërues të kobshëm, por fjalët e një njeriu që e kuptoi ligjin historik se ngjarjet e mëdha prodhojnë efekte që përhapen si një top dëbore që rrokulliset nga maja e një mali e shndërrohet në ortek, i pandalshëm dhe shkatërrues për çdo fuqi të rreme, tiranike që u del përpara.

Krimineli sionist festoi “fitoret” e tij nga foltorja e OKB-së, kur në realitet këto ishin disfatat e tij më të mëdha. Ai festoi krimin e gjenocidit, por nuk pa që ky krim ekspozoi fytyrën e vërtetë të entitetit sionist para të gjithë botës. Ai foli për ndryshime në Lindjen e Mesme, por nuk e kuptoi se ndryshimet nuk po ndodhnin në favor të tij. Perceptimi global po ndryshon, kombet po ndryshojnë dhe ato po e shohin fytyrën e përgjakshme, terroriste të sionizmit gjithnjë e më qartë.

Kurani na kujton se çdo fuqi ka ngritjen dhe rënien e saj, dhe çdo padrejtësi ka fundin e saj, siç thuhet në ajetin: “Dhe mos mendoni se Allahu nuk është i vëmendshëm për atë që bëjnë jobesimtarët. Ai vetëm u jep leje deri në Ditën kur do t’u hapen sytë.” (Ibrahim, 42).

Një gjë është e sigurt: Lindja e Mesme po hyn në një epokë ndryshimesh të mëdha, dhe kjo nuk do t’i ngjajë ëndrrave të Netanyahu-t, por maktheve të tij, me vullnetin e Zotit. Ndryshimet që po vijnë nuk janë planifikuar në kabinetet e fuqive botërore dhe tiranëve, por lindin nga gjaku i martirëve dhe këmbëngulja në rrugën e Allahut. /tesheshi.com/